به گزارش پایگاه خبری تحلیلی روداننیوز؛ شهر مقدس قم، امروز شاهد صحنههایی بود که فراتر از توصیفهای معمولِ یک مراسم تشییع است. خیابانهای منتهی به حرم حضرت معصومه (س)، از همان ساعات ابتدایی صبح، مملو از جمعیت مشتاق و داغداری بود که گویی برای شرکت در یک ضیافت بزرگ آسمانی گرد هم آمده بودند. هوای قم، سنگین از اندوه اما لبریز از غرور بود؛ ترکیبی متناقض که تنها در آیینهای بزرگِ این مرز و بوم قابل مشاهده است.
اقیانوسی از جمعیت در مسیر ولایت
مسیر میان مسجد مقدس جمکران تا حرم مطهر حضرت فاطمه معصومه (س)، که به میعادگاه اصلی زائران و مجاوران تبدیل شده بود، در تمامی طول روز در تسخیر دستههای عزاداری و مردمانی بود که از اقصینقاط کشور خود را به قم رسانده بودند. صفوف به هم پیوسته جمعیت، گویی اقیانوسی مواج بود که هر چه به سمت مرکز شهر نزدیکتر میشد، خروشانتر و پرشورتر میگشت. بنرهایی با تمثال رهبر شهید بر دوش جوانان و پرچمهای سیاه و سبزی که در باد میرقصید، تصویری از یک حماسه ملی را ترسیم میکرد که در آن، مرزهای سنی و اجتماعی رنگ باخته بود.
حضور نسلهای گوناگون؛ پیوند ناگسستنی
آنچه بیش از هر چیز در این وداعِ تاریخی جلوهگری میکرد، حضورِ تمامقدِ نسلهای گوناگون بود. پیرمردانی که عصازنان و با چشمانی اشکبار، تصاویر سالهای مبارزه و پیروزی را در ذهن مرور میکردند، در کنار نوجوانان و کودکانی که پرچمهای کوچک ایران را در دست داشتند و با چهرههایی معصوم، بهتزده نظارهگر این سیل جمعیت بودند. پدران و مادرانی که فرزندان خردسال خود را بر دوش میکشیدند، گویی میخواستند این لحظه تاریخی را در حافظه نسل آینده ثبت کنند؛ گویی قصد داشتند به فرزندانشان بیاموزند که وفاداری به آرمان، سن و سال نمیشناسد.
در جایجای این مسیر، موکبهای مردمی با چای، گلاب و خرما از عزاداران پذیرایی میکردند. این میزبانی که رنگ و بوی ایام اربعین را داشت، نشان میداد که مردم قم، شهید خود را نه تنها به عنوان یک رهبر سیاسی، بلکه به عنوان مرشدی معنوی و پدری مهربان بدرقه میکنند. صدای مرثیهخوانی که از بلندگوهای خیابان به گوش میرسید، با صدای بلند «یا حسین» جمعیت در هم میآمیخت و فضایی ملکوتی را بر فضای قم حاکم کرده بود.
این اجتماع عظیم که در تاریخ سیاسی و اجتماعی قم بیسابقه یا کمنظیر است، پیام واضحی برای ناظران داخلی و خارجی داشت. دشمنان این مرز و بوم که همواره سعی در القای گسست میان مردم و نظام داشتند، امروز با سدی از ارادههای پولادین روبهرو شدند. پیر و جوان، در زیر آفتابِ سوزانِ قم، ساعتها انتظار کشیدند تا برای چند لحظه هم که شده، تابوت حاملِ نمادهای رهبر شهید را بدرقه کنند. این حضور نه تنها یک سوگواری، بلکه یک اعلام مواضعِ صریح بود؛ پیامی مبنی بر اینکه پیوند میان امت و رهبر، فراتر از معادلات مادی است و در عمق باورهای آیینی مردم ریشه دارد.
غروبِ حزینِ قم
هنگامی که خورشید آرامآرام پشت گلدستههای حرم مطهر حضرت معصومه (س) می آمد، موج جمعیت به ورودیهای حرم رسید. صحنهای مطهر، لبریز از دلشکستگانی بود که آمده بودند تا در حریمِ بانوی کرامت، برای رهبر شهیدشان دعا کنند و با او عهد ببندند که در مسیرِ تعیینشده توسط او ثابتقدم خواهند ماند. چهرههای خسته، لباسهای غبارآلود و چشمانی که از شدت گریه سرخ شده بود، همه حکایت از پیوندی عمیق داشت که در این روز تاریخی، مستحکمتر از همیشه تجلی یافت.
وداع امروزِ مردم قم، تنها بدرقه یک پیکر نبود؛ بلکه تکرار پیمانی بود که ملت ایران با آرمانهای انقلاب اسلامی بسته است. این جمعیتِ میلیونی، ثابت کرد که حتی در روزهای سخت و در مواجهه با تلخترین حوادث، روحیه ایثار و وفاداری در رگهای این مردم جاری است. قم، امروز نه تنها به عنوان یک شهر مذهبی، بلکه به عنوان پایتختِ عاطفه و غیرت ملی، در خاطرهها باقی خواهد ماند.
امشب، قم در سوگِ رهبرش آرام میگیرد، اما این آرامش، سکوتی پیش از طوفانی از ارادههاست. مردم ایران در این وداعِ تاریخی، هم با رهبرشان وداع کردند و هم با آرمانهای او تجدید میثاق نمودند؛ عهدی که با خونِ شهید بسته شده و با حضورِ مردم، بیمه گشته است. این حماسه در تقویمِ ایثارِ ایرانیان، با خطی زرین ثبت شد تا آیندگان بدانند که روزی، مردمِ این سرزمین، چنین عاشقانه و باوقار، رهبرِ شهیدِ خود را تا آستانِ بهشت بدرقه کردند.
انتهای خبر/
